Το καλοκαίρι του 1970 και ενώ η Βραζιλία βάδιζε προς την κορυφή του κόσμου, ο Τόσταο έδινε τον δικό του, αόρατο αγώνα. Μάχη απέναντι στον φόβο, την αβεβαιότητα και την πιθανότητα να χάσει όχι μόνο την καριέρα του, αλλά και την όρασή του.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Εκείνη την χρονιά, η «Σελεσάο» είχε κατά πολλούς ίσως την πιο ταλαντούχα ομάδα που μπήκε ποτέ σε γήπεδο ποδοσφαίρου. Πελέ, Ζαϊρζίνιο, Ζέρσον, Ριβελίνο. Ανάμεσά τους βρισκόταν και ο Τοστάο, που ήταν το μυαλό της επίθεσης, ένας ποδοσφαιριστής που είχε δημιουργία και εκτέλεση.
Λίγους μήνες πριν από το Μουντιάλ του Μεξικού, όμως, όλα έδειχναν χαμένα για τον ίδιο. Σε έναν αγώνα με τη φανέλα της Κρουζέιρο, δέχθηκε ένα δυνατό χτύπημα στο μάτι. Η διάγνωση ήταν τρομακτική αφού είχε αποκόλληση αμφιβληστροειδούς.
Ο κίνδυνος δεν ήταν μόνο να χάσει το Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά και να μην ξαναπαίξει ποτέ ποδόσφαιρο, αφού οι γιατροί πάλευαν να σώσουν την όρασή του. Όμως ο ίδιος είχε μόνο μία σκέψη, αυτή του να προλάβει το Μουντιάλ.
Υποβλήθηκε σε επέμβαση στις Ηνωμένες Πολιτείες και πέρασε μήνες μακριά από τα γήπεδα, χωρίς να ξέρει αν θα φορέσει ξανά ποδοσφαιρικά παπούτσια.
Ωστόσο κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, επέστρεψε. Πάλεψε για να πείσει τους γιατρούς, τους προπονητές και τελικά τον εαυτό του ότι ήταν έτοιμος. Λίγο πριν από την έναρξη της διοργάνωσης, μπήκε ξανά στην αποστολή της Βραζιλίας.
Η συνέχεια για την «Σελεσάο» είναι μια γνωστή ιστορία. Η Βραζιλία μάγεψε τον κόσμο, νίκησε την Αγγλία, ξεπέρασε την Ουρουγουάη και πήγε στον τελικό απέναντι στην Ιταλία στο κατάμεστο «Αζτέκα» της Πόλης του Μεξικού.
Στις 21 Ιουνίου 1970, εκατομμύρια άνθρωποι παρακολουθούσαν μια από τις μεγαλύτερες παραστάσεις του ποδοσφαίρου.
Στο ξεκίνημα του αγώνα, η Βραζιλία μπήκε μπροστά στο σκορ, η Ιταλία ισοφάρισε, αλλά στο δεύτερο ημίχρονο οι Βραζιλιάνοι έδωσαν μαθήματα ποδοσφαίρου. Όταν μπήκε το τρίτο γκολ και ο τίτλος ουσιαστικά κρίθηκε, έγινε κάτι απρόσμενο. Ο Τοστάο άρχισε να κλαίει.Όχι στον πάγκο, ούτε με το σφύριγμα της λήξης, αλλά όσο ο αγώνας παιζόταν και ο ίδιος βρισκόταν στην κορυφή της επίθεσης.
Για περίπου είκοσι λεπτά αγωνιζόταν κλαίγοντας. Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει τον λόγο. Χρόνια αργότερα ο ίδιος αποκάλυψε τι συνέβαινε εκείνη τη στιγμή. Δεν σκεφτόταν το τρόπαιο, ούτε τη δόξα. Το μυαλό του είχε πάει αλλού. Σκεφτόταν τις ατελείωτες ώρες αγωνίας, τα χειρουργεία, τον φόβο ότι δεν θα ξαναδεί καλά, τον τρόμο ότι δεν θα παίξει ποτέ ξανά ποδόσφαιρο.
Γι'αυτό όταν κατάλαβε ότι η Βραζιλία γινόταν παγκόσμια πρωταθλήτρια, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα συναισθήματά του. Επειδή ο ίδιος ήταν κομμάτι αυτής της διαδρομής, όταν λίγους μήνες πριν δεν ήξερε αν θα μπορέσει να παρακολουθήσει τον αγώνα.
Η Βραζιλία νίκησε 4-1 και κατέκτησε το τρίτο της Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο κόσμος θυμάται το άλμα του Πελέ, τα γκολ του Ζαϊρζίνιο και την μοναδική ομάδα του 1970. Λίγοι θυμούνται τον άνθρωπο που έτρεχε δακρυσμένος στο χορτάρι την ώρα που γινόταν παγκόσμιος πρωταθλητής.
Γι'αυτό η ιστορία του Τοστάο παραμένει τόσο ξεχωριστή. Γιατί δεν έχει να κάνει μόνο με ποδόσφαιρο. Μιλά για έναν άνθρωπο που είδε την καριέρα του να στο χείλος του γκρεμού, που πάλεψε να επιστρέψει και βρέθηκε στην κορυφή του κόσμου.
Και όταν έφτασε εκεί, δεν πανηγύρισε. Απλώς έκλαψε.
