Η εμφάνιση στο «Alphamega» ήταν τουλάχιστον προβληματική, με το πρώτο ημίχρονο να χαρακτηρίζεται από απουσία ενέργειας, νεύρου και έντασης, στοιχεία που ο Ούγκο Μαρτίνς δυσκολεύτηκε και ο ίδιος να ερμηνεύσει, καθώς στις προπονήσεις οι ποδοσφαιριστές παρουσιάζονταν συνεπείς και ορεξάτοι, δουλεύοντας και δίνοντας «μάχες» καθημερινά.
Η εικόνα βελτιώθηκε αισθητά στο δεύτερο μέρος του αγώνα, όπου η ΑΕΛ σκόραρε με τον Φιλιώτη (47΄), έλεγξε περισσότερο τον ρυθμό και προσπάθησε να πάρει μέτρα στο γήπεδο, δίχως όμως να αλλάξει τη ροή ενός ακόμα αποτελέσματος που αφήνει περισσότερα ερωτηματικά παρά απαντήσεις και πικρία προς τους φιλάθλους, οι οποίοι περιμένουν αντίστροφη εικόνα μέσα στο γήπεδο.
Το μοτίβο είναι επαναλαμβανόμενο στους «λέοντες», η ομάδα δυσκολεύεται να διαβάσει τα παιχνίδια από την αρχή, μπαίνει παθητικά, «κυνηγάει» το σκορ ή τον ρυθμό και μόνο όταν «καίγεται» αντιδρά, με την ψυχολογία να επιβαρύνεται από τα συνεχόμενα αρνητικά αποτελέσματα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Μαρτίνς καλείται να βρει άμεσα εξήγηση και λύσεις στο ζήτημα της ενέργειας και της νοοτροπίας της ΑΕΛ, ώστε η ομάδα να βγει από τον φαύλο κύκλο της μετριότητας και να αξιοποιήσει το υπόλοιπο των «play-offs» ως αφετηρία ανασύνταξης με σκοπό η ομάδα να εμφανιστεί καλύτερα στη διαδικασία του κυπέλλου, εκεί όπου υπάρχει ο ενεργός στόχος της κατάκτησης.
