Το 1-0 δεν αποτυπώνει το εύρος της υπεροχής του, αποτυπώνει όμως τη δυσκολία του να μετουσιώσει σε γκολ τον όγκο των φάσεων που παράγει ως σύνολο. Παρά τη διαφορά κατηγορίας, το σύνολο του Πάμπλο Γκαρσία ξόδεψε αρκετές ευκαιρίες, «κράτησε» το παιχνίδι αχρείαστα «ανοιχτό» μέχρι το τέλος και επέτρεψε σε έναν αξιοπρεπή αντίπαλο να πιστεύει ότι μπορεί να «κλέψει» κάτι από το ΓΣΠ.
Μέσα σε αυτήν την άνιση, αλλά όχι… χαλαρή βραδιά, ο Ματίας Τομάς ήταν η ξεκάθαρη ηγετική μορφή. Ο Ουρουγουανός όχι μόνο ευστόχησε ψύχραιμα στο πέναλτι του πρώτου μέρους (37΄) αναλαμβάνοντας την πιο κρίσιμη εκτέλεση του αγώνα, αλλά αποτέλεσε διαρκή σημείο αναφοράς στο δημιουργικό κομμάτι, ζητώντας μπάλα, πατώντας περιοχή και ανοίγοντας διαδρόμους για τους συμπαίκτες του, ενώ ας μη ξεχνάμε ότι είχε και ένα άκυρο τέρμα, το οποίο αποτέλεσε η καλύτερη στιγμή της «μάχης», καθώς ήταν μία «μαγική» εκτέλεση φάουλ που κατέληξε στα δίχτυα. Ο λόγος που ακυρώθηκε αυτό το τέρμα, ήταν ο επηρεασμός της φάσης από τους συμπαίκτες του.
Η επιρροή του στο παιχνίδι, τόσο με την κίνηση μεταξύ γραμμών όσο και με την ποιότητα στα τελειώματα ήταν καταλυτική ώστε ο ΑΠΟΕΛ να διατηρεί συνεχώς την πίεση στην αντίπαλη άμυνα. Αν κάτι προκύπτει ξεκάθαρα από αυτή την πρόκριση, είναι ότι η ομάδα χρειάζεται περισσότερους παίκτες να «κουμπώνουν» στο επίπεδο συνέπειας του Τομάς. Ο ΑΠΟΕΛ έχει δομή, έχει ένταση, αλλά οφείλει να γίνει πολύ πιο κυνικός, να τελειώνει τέτοια παιχνίδια νωρίτερα και με μεγαλύτερη άνεση.
