Με τρεις κεντρικούς αμυντικούς η Πάφος FC αγωνιζόταν και υπό τον Χουάν Κάρλος Καρθέδο. Με 3-5-2, ωστόσο, έχει παίξει μόνον υπό τον Αλμπέρτ Σελάδες.
Ο Καταλανός χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον συγκεκριμένο σχηματισμό στον εντός έδρας αγώνα με την Ανόρθωση. Τελικό αποτέλεσμα: 0-0. Τον διατήρησε και στο «ΑΛΦΑΜΕΓΑ», κόντρα στον Άρη (2-2).
Το 7-0 επί της Krasava ENY και το 4-0 επί του Ακρίτα, αμφότερα στο «Στέλιος Κυριακίδης», δεν ήταν αρκετά να αποτρέψουν την επιστροφή στο 4-2-3-1 για το ντέρμπι με τον Απόλλωνα (1-1), ωστόσο στο ΓΣΠ, απέναντι στην πρωτοπόρο Ομόνοια, το 3-5-2 επανεμφανίστηκε. Και πώς!
Με επιθετικό δίδυμο τους εξτρέμ Ζαζά και Κορέια και τους τρεις φορ της πρωταθλήτριας (Άντερσον, Λέλε, Μπασουαμινά) στον πάγκο. Το πλάνο πήγε… άκλαυτο, στη Λευκωσία οι «γαλάζιοι» έχασαν (πέρα από τις όποιες τελευταίες πιθανότητες για τον τίτλο) «τα αυγά και τα πασχάλια».
Το πρόβλημα, προφανώς, δεν είναι το σύστημα. Δεν είναι καν η στελέχωση της ενδεκάδας. Το πρόβλημα είναι πως σχεδόν τρεις μήνες (και 16 παιχνίδια) μετά την έλευσή του, ο τεχνικός της Πάφου επιδίδεται ακόμη σε… πειράματα.
Αρέσκεται στις αλλαγές και στις δοκιμές; Δεν έχει κατασταλάξει ακόμη στον πιο ταιριαστό σχηματισμό για το ρόστερ του; Δεν εμπιστεύεται πλήρως το έμψυχο δυναμικό; Έχει πάρει το μήνυμα ή εκτιμά ο ίδιος πως το β’ μισό της σεζόν είναι τρόπον τινά μια πολύμηνη πρόβα εν όψει της νέας σεζόν;
Ποιο από τα παραπάνω ισχύει; Ή ποια; Η απάντηση θα είναι συνάμα και η εξήγηση για τον εκτροχιασμό της Πάφου από την υπεράσπιση του τίτλου της ήδη από τη δεύτερη αγωνιστική των πλέι οφ.
