Τέλος καλό, όλα καλά, συνεπώς, για την Ανόρθωση; Όχι, ακριβώς. Μέσα σε 90 λεπτά η «Κυρία» δέχτηκε όσα τέρματα είχε επιτρέψει στα προηγούμενα έξι παιχνίδια πρωταθλήματος, ενώ δεν διαφεύγει της προσοχής ότι και τα τέσσερα τέρματα στο παθητικό της έχουν έλθει σε εντός έδρας παιχνίδια της.
Η πιο προβληματική παράμετρος, ωστόσο, ήταν η ίδια η εικόνα της ομάδας στο μεγαλύτερο διάστημα της αναμέτρησης με τον Ακρίτα. Παρά την επικράτηση, ο σύλλογος της Αμμοχώστου απέτυχε να ελέγξει κατά το δοκούν το (ρυθμό και το) παιχνίδι -ό,τι δηλαδή τη χαρακτήριζε μετά την αλλαγή στην τεχνική του ηγεσία.
Αυτή η απώλεια ελέγχου δεν ήταν… ουρανοκατέβατη. Ο Καμορανέζι πέτυχε μέσα σε επτά αγωνιστικές τόσες νίκες (τέσσερις) όσες είχε η Ανόρθωση στις προηγούμενες 20, αλλά δεν είναι... μάγος να εξαφανίζει μονομιάς ελλείψεις και παθογένειες.
Μολονότι αγωνίζεται για την επιβίωσή της, η «Κυρία» ήταν αναμενόμενο πως κάποια στιγμή θα χαλάρωνε, θα εμφάνιζε ξανά τα προβλήματα που την ώθησαν να παλεύει για την παραμονή.
Προέκυψε αυτή η συνθήκη στο παιχνίδι με τον Ακρίτα, αλλά -ευτυχώς για την ίδια- δεν κόστισε. Αν προκύψει ξανά, δεν υπάρχει η παραμικρή εγγύηση ότι το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.
