Ημέρα ανακοινώσεων ήταν η Τρίτη (17.2) για τον ΑΠΟΕΛ.
«Τον χορό έσυρε» η εταιρεία ενημερώνοντας για την αποχώρηση του Πρόδρομου Πετρίδη από το Διοικητικό Συμβούλιο, του οποίου ήταν πρόεδρος από τον Δεκέμβριο του 2013.
Ακολούθησαν, δίκην αντίδρασης σε αυτήν την εξέλιξη, οι ανακοινώσεις του ΠΑΝΣΥΦΙ και του σωματείου, στις οποίες έγινε λόγος για «νέα εποχή», «νέα περίοδο» και «νέα αρχή», ενώ η αντίστοιχη των παλαίμαχων μίλησε για «το τέλος ενός κύκλου».
Η μη ονομαστική αναφορά σε αυτές τις τρεις ανακοινώσεις και η απόδοση ευχαριστιών για την προσφορά μόνον εκ μέρους της εταιρείας και των βετεράνων περνούν -εμμέσως, πλην σαφώς- το μήνυμα για το είδος και το μέγεθος της ευθύνης που καταλογίζεται στον απερχόμενο πρόεδρο για τη σημερινή κατάσταση του συλλόγου.
Για κάποιους αυτό ισοδυναμεί με «ύβρι» απέναντι στον πλέον επιτυχημένο -από πλευράς τίτλων και διακρίσεων- διοικητικό ηγέτη του ποδοσφαιρικού τμήματος του συλλόγου, για κάποιους άλλους είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι «τα στερνά τιμούν τα πρώτα» και «ουδένα προ του τέλους μακάριζε».
Η πλήρης κι (όσο το δυνατόν πιο) αντικειμενική αποτίμηση της δεύτερης θητείας του Πετρίδη στον προεδρικό θώκο του ΑΠΟΕΛ ανήκει στον ιστορικό του μέλλοντος.
Για τον σύλλογο, ωστόσο, το μείζον είναι, εάν όντως «η κεφαλή του ψαριού» ήταν η πηγή όλων των δεινών και ο αποκλειστικός υπεύθυνος για τη σημερινή δυσχερέστατη κατάσταση της ομάδας ή εάν η ευθύνη επιμερίζεται σε σημαντικό βαθμό σε όσους συνεργάστηκαν μαζί του, τον στήριξαν ή τον ανέχτηκαν στην εφαρμογή της πολιτικής του. Ένα θέμα, για το οποίο έχουν εκφραστεί ήδη δημοσίως αντίθετες απόψεις.
Είναι κάτι που πρέπει να αποσαφηνιστεί και θα αποσαφηνιστεί -αργά ή γρήγορα. Τότε και μόνο θα ξεκαθαρίσει, εάν όντως έχει ξημερώσει μια νέα εποχή ή εάν συνεχίζεται η προηγούμενη με νέο μπροστάρη.
