Ο τρόπος που προέκυψε ήταν, αναμφίβολα, οδυνηρός. Αλλά ως αποτέλεσμα αυτό καθαυτό η ισοπαλία με τον Ακρίτα ήταν για τον Άρη, εξ ίσου αδιαμφισβήτητα, ένα απόλυτα δίκαιο αποτέλεσμα.
Στο «Στέλιος Κυριακίδης» ο λεμεσιανός σύλλογος δεν άξιζε τίποτε περισσότερο από τον βαθμό. Ούτε επιθετικά, καθώς έκλεισε το πρώτο ημίχρονο με μόλις μία τελική και στο δεύτερο δεν έφτιαξε ούτε μισή κλασική ευκαιρία -εξ ου και προηγήθηκε με αυτογκόλ…
Ούτε αμυντικά, καθώς στην τελευταία φάση του αγώνα (αντί να αμυνθεί «υπέρ βωμών και εστιών», για την πρώτη νίκη μετά από τέσσερεις ήττες) έμεινε να μαρκάρει με τα… μάτια, με αποτέλεσμα ο αντίπαλος να κάνει τρεις (ανενόχλητες) επαφές στην περιοχή του και να φτάσει στο τέρμα της ισοφάρισης.
Στην επιστροφή του μετά από μια τετραετία και μετά το πρώτο παιχνίδι της δεύτερης θητείας του ο Λιάσος Λουκά διαβεβαίωσε τον κόσμο της «ελαφράς ταξιαρχίας» πως το ρόστερ διαθέτει ποιότητα και οι παίκτες του θα επανέλθουν.
Αυτή η υπόσχεση-δέσμευση, ωστόσο, μοιάζει περισσότερο με ευχολόγιο, αν ληφθεί υπόψη η εικόνα του λεμεσιανού συλλόγου εδώ κι ένα δίμηνο (τουλάχιστον) -μια ομάδα δίχως αυτοπεποίθηση, προσωπικότητα, προσανατολισμό, θέληση και αντιστάσεις, οσάκις το πράγμα στραβώνει.
Παρά την αλλαγή στην τεχνική ηγεσία ο Άρης κόντρα στον Ακρίτα δεν έβγαλε αντίδραση, δεν έδειξε να επηρεάζεται από το «ηλεκτροσόκ». Η νωχελική εμφάνιση ήλθε να επιβεβαιώσει πως η «ελαφρά ταξιαρχία» είναι αγωνιστικά «βαριά ασθενής» και πως ο Αρτσιόμ Ράτζκοφ δεν ήταν το μοναδικό πρόβλημα γι’ αυτή τη σεζόν που απειλεί να εξελιχθεί σε εφιάλτη.
