Το πρόωρο τέλος του Μανόλο Χιμένεθ στον Άρη, δεν αποτέλεσε μια μεμονωμένη ιστορία. Είχαν προηγηθεί οι θητείες σε Σέρο Πορτένο και ΑΠΟΕΛ, όπου το κλίμα βάρυνε, η γκρίνια μεγάλωσε και τα «σύννεφα» οδήγησαν σε άδοξο φινάλε.
Το «διαζύγιο» του Μανόλο Χιμένεθ με τον Άρη τις τελευταίες ημέρες του Φεβρουαρίου, εσχάτως έφερε και τις αλληλοκατηγορίες μεταξύ των πλευρών.
Στην ομάδα της Θεσσαλονίκης, το γυαλί με τον Ανδαλουσιάνο τεχνικό είχε ραγίσει για μεγάλο διάστημα, με την εικόνα της ομάδας και τις εσωτερικές ισορροπίες να μην βελτιώνονται, παρά τις όποιες προσπάθειες.
Κι αν κάποιος ψάξει λίγο πιο πίσω, θα διαπιστώσει πως το ίδιο…έργο είχε παιχτεί (σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό) και στους δύο προηγούμενους σταθμούς του Ισπανού τεχνικού, χωρίς πάντως εκεί τα δύο μέρη να φτάσουν σε μετωπική σύγκρουση, όπως συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση με τους «κίτρινους» και τον 62χρονο προπονητή.
Στην Σέρο Πορτένο οι άνθρωποι της ομάδας από την Παραγουάη έκαναν λόγο για έναν προπονητή που δεν κατάφερε ποτέ να «κουμπώσει» πλήρως με τα αποδυτήρια.
Τα αποτελέσματα δεν βοήθησαν, η πίεση μεγάλωνε και το κλίμα, σύμφωνα με όσα διέρρεαν τότε, ήταν βαρύ για μέρες πριν την επίσημη ανακοίνωση του μεταξύ τους διαζυγίου που εν τέλει βγήκε έπειτα από έξι μήνες (Μάρτιος – Σεπτέμβριος 2024) συνεργασίας και 32 παιχνίδια.
Κάτι ανάλογο ίσως και πιο έντονο σε επίπεδο εσωτερικής φθοράς καταγράφηκε και στον ΑΠΟΕΛ.
Στην κυπριακή ομάδα πέρα από τα αρνητικά αποτελέσματα, υπήρχαν ψίθυροι για αποστάσεις με ποδοσφαιριστές και μια γενικότερη αίσθηση ότι η ομάδα δεν «τραβούσε».
Η αμφισβήτηση δεν άργησε να γίνει καθημερινότητα και όταν ήρθε η βαριά ήττα από τον Άρη Λεμεσού (3-0) το τέλος έμοιαζε ήδη προδιαγεγραμμένο.
Ο Χιμένεθ αποχώρησε από τον ΑΠΟΕΛ έπειτα από πέντε μήνες (Οκτώβριος 2024- Μάρτιος 2025) κοινής πορείας και 27 ματς στον πάγκο.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η κατάληξη της συνεργασίας με τον Άρη, έρχεται να «κουμπώσει» σε μια επαναλαμβανόμενη συνθήκη: προσδοκίες στην αρχή, φθορά στην πορεία και αποχώρηση μέσα σε γκρίνια και κακό κλίμα.
Ίσως όχι πάντα με θεαματικές συγκρούσεις μπροστά στα φώτα, αλλά με μια υπόγεια ένταση που τελικά οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα.
