Η ομάδα της Λεμεσού το πέτυχε με εμφατικό τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Το 0-3 απέναντι στην Ομόνοιας Αραδίππου, σε ένα απόγευμα με ηρεμία και δίχως βαθμολογικό «δράμα», λειτούργησε ως μια μικρή δήλωση προθέσεων, οι «λέοντες» δεν πατούν φρένο ούτε όταν το κίνητρο μοιάζει χαμηλότερο σε σύγκριση με το κύπελλο και ετοιμάζονται για τις σπουδαίες «μάχες» με την Πάφο FC.
Στο αγωνιστικό «κομμάτι», το πρώτο γκολ του Σάβο (13΄) ήρθε κόντρα στη ροή, καθώς οι γηπεδούχοι μπήκαν δυναμικά, αλλά ακριβώς εκεί κρύβεται η ουσία. Η ΑΕΛ άντεξε στην αρχική πίεση, δεν πανικοβλήθηκε από το ακυρωθέν γκολ της αντιπάλου και την καλή προσπάθεια της, έτσι στην πρώτη στιγμή αδράνειας των «περιστεριών» βρήκε τον τρόπο να «ανοίξει» λογαριασμό στον αγώνα. Αυτή η ικανότητα να τιμωρείς, όταν δεν αποδίδεις στο μέγιστο, είναι γνώρισμα ομάδας που έχει στόχους και ρόλος μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Στο δεύτερο μέρος, ο Σάβο «κτύπησε» (77΄) εκ νέου, ενώ έδωσε τη σκυτάλη στον Σινγκ (88΄), δύο ουσιαστικοί παίκτες που μετέτρεψαν την υπεροχή σε τέρματα, αλλά το πιο σημαντικό είναι πως η ΑΕΛ έδειξε ότι μπορεί να διαχειριστεί το προβάδισμα, να «κρατήσει» τη συγκέντρωση μέχρι το τέλος και να βάζει το αποτέλεσμα «στην τσέπη» της, φτιάχνοντας ψυχολογία. Για μια ομάδα που κοιτάζει τους ημιτελικούς του κυπέλλου, είναι ιδανικές ως πρόβα τζενεράλε που πάντοτε γίνονται πριν από τις «μεγάλες παραστάσεις».
