«Δεν σταμάτησα ποτέ να πιστεύω στον εαυτό μου. Πολλοί άνθρωποι δεν πίστευαν σε μένα, πολλοί άνθρωποι, κάποιοι ειδικοί ήθελαν να με βγάλουν στη σύνταξη. Έχω παίξει σε πολλά Grand Slam, ήμουν τυχερός που ο Λορέντζο τραυματίστηκε και εγκατέλειψε εκείνη την ημέρα. Έχω ένα σαφές σχέδιο για το τι πρέπει να κάνω, είναι άλλο να έχεις σχέδιο και άλλο να το δείχνεις στο γήπεδο εναντίον του Σίνερ και του Αλκαράζ. Είμαι πραγματικά χαρούμενος που μπόρεσα να το ζήσω αυτό απόψε (σ.σ. χθες)»
Νόβακ Τζόκοβιτς μετά τη νίκη του επί του Γιανίκ Σίνερ στον φετινό ημιτελικό του Australian Open
«Σωματικά είμαι καλά, δεν έχω προβλήματα. Ήταν απλώς καλύτερος από εμένα. Ο Νόλε έχει κερδίσει 24 Grand Slam. Γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον καλά, έχουμε αναμετρηθεί πολλές φορές. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Τζόκοβιτς κέρδισε και παίζει στον τελικό. Ο Νόλε ήταν ο καλύτερος εδώ και χρόνια. Πρέπει να μάθω το μάθημά μου».
Γιανίκ Σίνερ μετά την ήττα του από τον Νόβακ Τζόκοβιτς στον φετινό ημιτελικό του Australian Open
Έκανε εμετό, κρατούσε σφιχτά το στήθος του και δυσκολευόταν να αναπνεύσει, γδύθηκε την ώρα του αγώνα. Και στο τέλος, εξαντλημένος αφού του τα είχε δώσει, ο γερο-Νόλε, ο 38χρονος Σέρβος θρύλος του τένις, πήρε την πρόκρισηκαι βρίσκεται ένα παιχνίδι μακριά από το 25ο Grand Slam της καριέρας του, τον 11ο τίτλο του στη Μελβούρνη.
Το 2024 και το 2025, ο Τζόκοβιτς φαινόταν ένα βήμα πίσω από τους δύο καλύτερους παίκτες στον κόσμο, τους κατά πολύ νεότερούς του Γιανίκ Σίνερ και Κάρλος Αλκαράθ. Αλλά επιστράτευσε όλη του την ιδιοφυΐα και όλη του την εμπειρία για να σταματήσει ένα σερί πέντε ηττών εναντίον του Σίνερ, νικώντας τον με 3-6, 6-3, 4-6, 6-4, 6-4 σε έναν αγώνα που ολοκληρώθηκε στη 1:35 π.μ. τοπική ώρα.
To κατόρθωμα του Τζόκοβιτς κόντρα στον Σίνερ
Και τώρα πρέπει να τα κάνει όλα ξανά, με τον Ισπανό να τον περιμένει στον τελικό. Αυτός ο αγώνας την Κυριακή θα είναι ένας από τους μεγαλύτερους στην ιστορία του τένις: ο Ισπανός στοχεύει να γίνει ο νεότερος άνδρας που ολοκληρώνει το σετ και των τεσσάρων Grand Slam και ο Τζόκοβιτς διεκδικεί να γίνει ο πρώτος τενίστας - άνδρας ή γυναίκα - που θα κερδίσει 25 Grand Slam.
Και για να δούμε αυτή τη νίκη και με μια άλλη οπτική, να μερικά γεγονότα: Ο Σίνερ είχε κερδίσει αυτόν τον τίτλο τα τελευταία δύο χρόνια. Είχε φτάσει στον τελικό των τελευταίων έξι Grand Slam. Είχε κερδίσει τα τελευταία εννέα συνεχόμενα σετ του εναντίον του Τζόκοβιτς.
Μια συνεχής μάχη για την αθανασία
Υπάρχουν αθλητές που παίζουν για να κερδίζουν. Και υπάρχουν κι εκείνοι που παίζουν διότι απλά δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Όσο τα χρόνια περνούν και οι γενιές αλλάζουν, ο Νόλε παραμένει στα κορτ όχι σαν ένα απομεινάρι μιας ένδοξης εποχής, αλλά σαν ζωντανή απόδειξη ότι το πάθος δεν γερνάει.
Κάθε φορά που μπαίνει στο γήπεδο, δεν βλέπεις απλώς έναν από τους μεγαλύτερους τενίστες όλων των εποχών. Βλέπεις έναν άνθρωπο που ακόμα παλεύει, που ακόμα θυμώνει, που ακόμα πανηγυρίζει με την ίδια ένταση, που ακόμα πονάει σε κάθε χαμένο πόντο.
Ο Τζόκοβιτς δεν έμεινε για να προστατεύσει το παρελθόν του. Έμεινε για να συνεχίσει να δοκιμάζει τον εαυτό του. Οι νέοι έρχονται απέναντί του πιο δυνατοί, πιο γρήγοροι, πιο ορμητικοί, πιο ατρόμητοι. Κι αυτός στέκεται απέναντί τους με την πίστη ότι αξίζει να παλέψει. Ίσως να είναι αυτή η πίστη, αυτή η φλόγα στην ψυχή που τον κάνει τελικά, ακόμα τώρα, επικίνδυνο. Και, βέβαια, ακόμα τώρα (όπως θα είναι για πάντα) σπουδαίο.
Ο Τζόκοβιτς είναι αθάνατος, μα όχι άτρωτος
Υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο στο γεγονός ότι ο Σέρβος συνεχίζει. Δεν είναι άτρωτος πια. Το σώμα τον προδίδει, οι ήττες προφανώς τον πληγώνουν περισσότερο. Κι όμως, κάθε φορά που μπαίνει στο κορτ μοιάζει σαν να λέει: «Άλλη μία φορά. Όσο μπορώ».
Κάποτε τον βλέπαμε σαν το μέλλον. Τώρα τον κοιτάμε σαν το παρόν που αρνείται να γίνει παρελθόν. Ο Τζόκοβιτς συνεχίζει και κάθε του εμφάνιση μοιάζει με μια μικρή νίκη απέναντι στον χρόνο.
Ναι, κάποια στιγμή, λογικά όχι πολύ μακρινή, θα σταματήσει. Και το τένις θα συνεχίσει. Απλά χωρίς την εμμονή για τελειότητα, την πνευματική αντοχή, την άρνηση να παραδοθείς.
Όπως συνέχισε το τένις χωρίς την κομψότητα, την αντίληψη, την ανθεκτικότητα του Ρότζερ Φέντερερ, χωρίς την αδυσώπητη νοοτροπία μάχης, την αντοχή σε κάθε πόνο, την ταπεινότητα του Ράφα Ναδάλ.
Μα πάντα κάτι θα (μας) λείπει.
Πηγή: athletiko.gr
