Αναζητώντας τον συνδυασμό που οδηγεί στον ρομαντισμό μιας άλλης εποχής, αλλά και στην αγάπη για τον αθλητισμό σε ένα σύγχρονο πλαίσιο, φτάσαμε στα στενά της Κυψέλης στην Αθήνα. Εκεί όπου τα νεοκλασικά και η αρχοντιά του παρελθόντος, συνεχίζουν να αντιστέκονται μπροστά σε έναν κακόγουστο «εκσυγχρονισμό». Σε ένα «καφέ» πίσω από την Δημοτική αγορά την ώρα που ο ήλιος «βασίλευε» και ένα δροσερό αεράκι φύσαγε, άρχισαν να έρχονται στο νου ιστορίες για ιππότες και ξίφη.
Εκεί αντί για τον Λανσελό και τους άνδρες της στρογγυλής τραπέζης, ξεπρόβαλε η Μαρίνα. Όχι η Μαρίνα των βράχων, αλλά η Μαρίνα των σπαθών. Η Μαρίνα Παϊζή, η οποία υπηρετεί την ελληνική ξιφασκία 24 ολόκληρα χρόνια, θα μπορούσε επάξια να σταθεί στην παρέα που έστησε ο Αρθούρος στο Κάμελοτ. Με διακρίσεις σε διεθνές επίπεδο, τέσσερα χρυσά μετάλλια σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στην σπάθη γυναικών και σταθερή παρουσία στην πρώτη τετράδα της διοργάνωσης, όταν φυσικά πλέον επιθυμεί να συμμετάσχει.
Εκείνη ωστόσο καθόλη την διάρκεια της επικοινωνίας, παρέμεινε ταπεινή. Δοξάζει τον Θεό για ότι έχει ζήσει παρά τις δυσκολίες και ομολογεί πως η πίστη την έχει βοηθήσει, να φτάσει και σε αναπάντεχες επιτυχίες. Χαμογελαστή, αυθόρμητη αλλά και χειμαρρώδης στον λόγο της για το συγκεκριμένο άθλημα. Υποστηρίζει πως έχει αποσυρθεί και πως εστιάζει στην προπονητική, την οποία καλοβλέπει από τα 17 της χρόνια. Αν όμως νιώσει την ανάγκη, βάζει την περιβολή της και κατεβαίνει σε αγώνες.
Επειδή εμένα όμως το κεφάλι μου ήταν ακόμα στην μεσαιωνική εποχή και στις πανοπλίες, την ρώτησα αμέσως ποιες χώρες είναι κατα την γνώμη της οι καλύτερες στην ξιφασκία, με σκοπό να κατανοήσω παραπάνω, ποιοι είναι οι σύγχρονοι... chevalier που λένε και oi φίλοι μας οι Γάλλοι: «Αν μιλάμε για Ευρώπη, θα σου πω Ιταλία, Ουγγαρία, Γαλλία και Ρωσία. Υπάρχουν και άλλες χώρες φυσικά στην 'Γηραιά Ήπειρο' που κάνουν εξαιρετική δουλειά, αλλά εγώ αυτές ξεχωρίζω, καθότι αυτές εξέλιξαν την ξιφασκία από μία μάχη... τιμής σε ένα αγώνισμα και παραμένουν στο υψηλότερο επίπεδο. Στον υπόλοιπο κόσμο, ξεχωρίζουν η Αμερική και η Κορέα. Πολλοί μάλιστα άνθρωποι του χώρου από την Ευρώπη, πηγαίνουν στις ΗΠΑ για να εργαστούν».
Η αρχή, ο «Maestro» και ο «Στρατηγός»:
Σύμφωνα με την ίδια, η ιστορία της ενασχόλησης της με τον χώρο δεν είναι τόσο ενδιαφέρουσα, αλλά «μεταξύ» μας είμαι βέβαιος πως κάνει λάθος: «Άρχισα με ακροβατική γυμναστική, όμως για να μην μείνω κοντή (σσ. γέλια) σταμάτησα. Έκανα κολύμβηση αλλά δεν μου άρεσε καθόλου. Ο αδερφός μου πήγαινε στην σχολή ξιφασκίας Victoria Fencing Club, η οποία λειτουργεί από το 1970. Με ρώτησαν οι γονείς μου αν θέλω να δοκιμάσω και είπα ναι. Στην αρχή ομολογώ πως δεν τρελάθηκα. Έκανα ότι μου έλεγαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αλλά ακόμα δεν είχε γίνει το κλικ. Όταν κατέβηκα πρώτη φορά σε αγώνα, τότε το ένιωσα μέσα μου. Είπα εδώ είμαστε, αυτό θέλω να κάνω».
Είναι απόφοιτος ΤΕΦΑΑ, αν και η οικογένεια της απαρτίζεται από μαθηματικούς και οικονομολόγους. Διέκρινα πως είναι ένας άνθρωπος με συγκροτημένη σκέψη. Είναι επίσης μαθηματικό μυαλό και υπήρξε άριστη μαθήτρια. Εκεί αναρωτήθηκα, αν συνδυάζονται οι παραπάνω αρετές, μαζί με όλες τις άλλες δεξιότητες που έλαβε από τα σπορ πριν την ξιφασκία; «Φυσικά! Τα εμπεριέχει όλα. Χρειάζεται στρατηγική, ευελιξία, πάθος, ένταση αλλά και καλό διάβασμα του αντιπάλου. Γενικά δεν βαριέσαι ποτέ».
Κατά την γνώμη της πάντως ήταν τυχερή στο timing, καθώς το ραντεβού με τα ξίφη ήρθε στην ... κατάλληλη ηλικία: «Ήταν νομίζω τέλη του 2001 όταν έπιασα σπάθι στα χέρια μου. Θυμάμαι πως είχαν πέσει οι δίδυμοι πύργοι. Ήμουν 11 ετών και πιστεύω πως ήμουν πιο ώριμη και πιο έτοιμη για να καταλάβω τι κάνω. Φρονώ, πως αυτή είναι η καλύτερη ηλικία να αρχίσουν και οι νεότεροι/ες. Ως προπονήτρια πάντως, αναλαμβάνω παιδιά από 6 ετών έως και ενήλικες που έχουν περάσει τα βαθιά ...ήντα».
Σε τι άλλο αισθάνεσαι τυχερή; «Έχω ζήσει όλες τις φάσεις, τις διακυμάνσεις και τις καταστάσεις στον χώρο". Δηλαδή; «Έζησα ως μικρότερη την περίοδο της ευμάρειας λόγω τον Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, αλλά και την καλή μεταολυμπιακή περίοδο έως το 2010. Έπειτα που πλέον ήμουν στο επίπεδο των γυναικών, ήρθαν τα δύσκολα έτη της κρίσης. Γνώρισα επίσης και σπουδαίους αθλητές. Έχω αγωνιστεί με την Βάσω Βουγιούκα και την Δώρα Γκουντούρα».
Παρατηρούσες κάποια/ον αθλήτρια/η που έως ένα βαθμό τον αντέγραψες; «Όχι, είχα πάντα το δικό μου στιλ να αγωνίζομαι. Είχα ωστόσο πρότυπα στον χώρο».
Ποιοι είναι θες να μου πεις; «Πρώτα θα αναφέρω τον προπονητή μου από το 2005 έως το 2017, τον Ντότσια Γκάμπριελ από την Ρουμανία.Εμείς τον λέγαμε 'Maestro'. Ένας άνθρωπος 'οδηγός' σχετικά με την δουλειά και την οργάνωση, για όλους εμάς που θέλουμε να ακολουθήσουμε την προπονητική. Ένας δάσκαλος της ξιφασκίας. Μετά θα σου πω τον αείμνηστο 'Στρατηγό', τον Ιωάννη Γουσόπουλο. Το προσωνύμιο έμεινε λόγω της δουλειάς του, καθότι ήταν στρατιωτικός. Από τους πιο ντόμπρους ανθρώπους που γνώρισα. Πρωτεργάτης του αθλήματος στην ακριτική πόλη της Φλώρινας. Κάθε χρόνο γίνονται εκεί αγώνες στην μνήμη του και έχω υποσχεθεί πως όσο βαστάνε τα πόδια μου, θα συμμετέχω στο 'Κύπελλο Γουσόπουλος'. Δυστυχώς εφέτος δεν θα έχουμε αγώνες γυναικών στην διοργανωση. Τον λόγο δεν τον ξέρω».
Λεφτά (δεν) υπάρχουν:
Στα χρόνια τα παλιά οι απλοί άνθρωποι ονειρεύονταν να δείξουν την αξία τους και να γίνουν ιππότες με σκοπό να κερδίσουν χρήμα, φήμη, δόξα και προνόμια. Για κάποιους μάλιστα, άνοιγε ο δρόμος να ζήσουν ως αριστοκράτες. Στο παρόν ωστόσο και ειδικά στην Ελλάδα, οι σπαθοφόροι δεν παίρνουν τίποτα από τα παραπάνω. Αντιθέτως, 'ματώνουν' οικονομικά οι ίδιοι και οι οικογένειες τους και έχουν μόνο υποχρεώσεις: «Από το 2010 έως το 2022 πλήρωνα τα πάντα μόνη μου. Ο αδερφός μου ο Κωνσταντίνος, είναι αυτός που με έχει βοηθήσει πάρα πολύ οικονομικά, ώστε να κατορθώσω να λάβω μέρος σε αγώνες στο εξωτερικό. Η αγάπη που έχει και ο ίδιος για την ξιφασκία, ήταν πολύ σημαντική για την δική μου εξέλιξη. Φαντάσου πως έχουμε πάει μαζί σε αγώνες, στους οποίους τελικά δεν αγωνίστηκα, απλά και μόνο για να τους δούμε».
Δηλαδή πληρώνεις και τον εξοπλισμό; «Τα πάντα! Μία σπάθι για να κατέβεις σε αγώνες, κοστίζει 120 ευρώ και φαντάσου πως εμείς πρέπει να έχουμε μαζί τουλάχιστον δύο. Χώρια που αγοράζουμε και αυτές της προπόνησης (60 ευρώ η μία). Κάποτε παίρναμε από την Ουκρανία που ήταν πιο οικονομικές, ωστόσο σταδιακά και ειδικά μετά τον πόλεμο, οι τιμές και εκεί εκτοξεύθηκαν. Ευτυχώς που με τις συναθλήτριες μου λειτουργούσαμε αλτρουιστικά σε αυτά. Βάλε τώρα πως μια ηλεκτρική βέστα κάνει 220 ευρώ, άλλα 220 κάνει η μάσκα και περίπου άλλα τόσα τα παπούτσια».
Κάπου εκεί ζαλίστηκα με τα νούμερα που μου έλεγε, αλλά είχε και συνέχεια: «Για να κάνεις πρωταθλητισμό, πρέπει να λαμβάνεις μέρος 7-8 σε διεθνής αγώνες το χρόνο. Αυτό σημαίνει ταξίδια, άρα και έξοδα. Αν είναι κοντά π.χ. Ιταλία ή Βουλγαρία, κάπως βγαίνει. Αν τώρα είναι στην Κίνα, τότε φέξε μου και γλίστρησα. Για να διατηρηθείς σε υψηλό επίπεδο και να αποκτήσεις παραστάσεις, θα πρέπει να δίνεις με ένα σφιχτό οικονομικό πλάνο 6.000 με 7.000 ευρώ τον χρόνο.. Βασικά και λίγα λέω. Ευτυχώς οι δικοί μου άνθρωποι δεν με πίεσαν να κάνω πρωταθλητισμό αλλά αθλητισμό, άσχετα αν βγήκε και το κάτι παραπάνω. Έτσι, έκανα ανενόχλητη ξιφασκία».
Το άθλημα ωστόσο δεν απευθύνεται σε αυτούς που έχουν μεγάλο πορτοφόλι. Δεν είναι τένις ή ιππασία. Άλλωστε κάποιος που υποφέρει για να πετύχει το εκτιμάει παραπάνω. Αν όμως λεφτά δεν υπάρχουν, τι κάνεις; «Βρίσκεις χορηγό». Μόνη σου την ρωτάω; «Αναγκαστικά ναι. Πρέπει να 'χτυπήσεις' μόνη/ος σου την πόρτα να πεις ποιος είσαι και τι κάνεις και να βρεις χορηγία. Αν έχεις κάποιον γνωστό έχει καλώς. Εμένα όπως σου είπα με βοήθησε ο αδερφός μου. Ορισμένοι αθλητές/ριες έχουν βρει χορηγούς είτε από σπόντα, είτε από γνωριμία, αλλά δεν είναι πολλοί. Θυμάμαι και με πιάνουν τα γέλια, όταν ο Ντότσια Γκάμπριελ μας είχε πει πως στην Ρουμανία, η αντίστοιχη ομοσπονδία έχει ειδικό τμήμα το οποίο ασχολείται με την ανεύρεση χορηγών. Σίγουρα αυτοί είναι πιο μπροστά από εμάς και θα έπρεπε να μάθουμε από αυτούς».
Έχω ακούσει πως υπάρχουν χώρες που προτείνουν με οικονομικό αντάλλαγμα να κάνουν 'μεταγραφή' έναν αθλητή/ια από άλλο κράτος. Έχει γίνει κάτι τέτοιο στην ξιφασκία; «Ναι! Η Τουρκία στο παρελθόν είχε κάνει μια αστρονομική πρόταση σε γνωστή αθλήτρια μας στην ξιφασκία. Δεν μπορώ να πω δημόσια ποια είναι. Ήρθε και μου το είπε η ίδια. Ήταν φοβερή πρόταση, αλλά αρνήθηκε. Μου είχε πει θυμάμαι 'Μαρίνα δεν γίνεται να κερδίζω και να πανηγυρίζω με τα χρώματα μιας άλλης χώρας. Γι' αυτό και θα αρνηθώ'. Τα λεφτά ήταν καλά και σίγουρα άλλος στην θέση της θα το σκεφτόταν πολύ».
Όταν το τηλέφωνο χτυπήσει:
Η Μαρίνα είναι η χαρά της συνέντευξης. Έχει πολλά να σου πει για την ξιφασκία και τα λέει με την ίδια ενέργεια που ρίχνεται στον αγώνα. Την ώρα που είχε 'ανάψει' η κουβέντα χτύπησε το τηλέφωνό μου, από έναν καλό φίλο και συνάδελφο, για να με ενημερώσει για κάποιο ζήτημα. Κάναμε διακοπή δύο λεπτών για να μιλήσω και τότε η Παϊζή θυμήθηκε μια ιστορία πριν τρία χρόνια: «Έτσι απρόοπτα χτύπησε και το δικό μου τηλέφωνο τον Ιανουάριο του 2022, όταν η Αθήνα ήταν γεμάτη χιόνι. Η διαδικασία για παρουσία στους Ολυμπιακούς Αγώνες μέσω του ατομικού είναι δύσκολη έως και άδικη. Φαντάσου πως η ομοσπονδία στηρίζει μία συμμετοχή στους Αγώνες για το ατομικό. Έτσι για παράδειγμα η έβδομη στον κόσμο θα μείνει εκτός, γιατί μπορεί μία άλλη Ελληνίδα να είναι στην 4η θέση. Με πήραν τηλέφωνο και υπήρξε η πρόταση για προσπάθεια συμμετοχής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024 μέσω του ομαδικού. Τα χρήματα ωστόσο γι' αυτή την προσπάθεια των δύο ετών έως τους Αγώνες, τα έδωσε η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή και όχι η ομοσπονδία της Ξιφασκίας. Δυστυχώς από την Ξιφασκία δεν έχουμε καμία βοήθεια».
Τελικά πως πήγε το εγχείρημα; «Εγώ αν δεν είχε χτυπήσει τότε το τηλέφωνο, πολύ πιθανόν να είχα αποσυρθεί από το 2022. Κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε, αλλά δυστυχως δεν τα καταφέραμε. Είχαμε κάποιες λίγες ελπίδες έως το τέλος, αλλά και τότε η ομοσπονδία μας γύρισε την πλάτη, καθώς δεν ζήτησε ποτέ τα χρήματα από την Ολυμπιακή Επιτροπή για να ολοκληρώσουμε την προσπάθεια μας».
Ποιες ήσασταν εκτός από εσένα; «Η Θεοδώρα Γκουντούρα, η Δέσποινα Γεωργιάδου και η Κλαίρη Μπένου».
Σου έμεινε απωθημένο που δεν πήγες σε Ολυμπιακούς Αγώνες; «Όχι! Αν έχω πραγματικά ένα απωθημένο, είναι ένα μετάλλιο σε Παγκόσμιο ή Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, γιατι εκεί λαμβάνουν μέρος οι πραγματικά καλύτεροι. Συγκεκριμένα, οι τέσσερις καλύτεροι από κάθε χώρα. Θεωρώ πως είναι πιο αντιπροσωπευτικό. Φυσικά και θα "πέταγα" από χαρά αν προκρινόμασταν ως ομάδα στους Ολυμπιακούς, αλλά και πάλι θα ήθελα κάτι σπουδαίο στις άλλες διοργανώσεις».
Το... αποδυτηριακό σύστημα στο ΟΑΚΑ:
Η ψυχρούλα που είχε αρχίσει να βγαίνει όσο νύχτωνε, με έκανε να αναρωτηθώ τι γίνεται με τις πολύπαθες εγκαταστάσεις; Πως και που προπονείται κάποιος που έχει υψηλές βλέψεις και φέρει το εθνόσημο; «Τα πράγματα είναι καλύτερα τώρα στην Παιανία στο σπίτι της ξιφασκίας. Τα εγκαίνια και η μεταστέγαση των αθλητών έγιναν στις αρχές του 2025. Έχουμε τα περισσότερα από όσα χρειαζόμαστε για να προετοιμαστούμε. Υπάρχει και ένα αρνητικό ωστόσο. Είναι κάπως μακριά, αλλά μην τα θέλουμε και όλα (σσ γέλια). Έχουμε ζητήσει να μπει βανάκι αλλά έχει μείνει ακόμα στην σκέψη».
Πιο πριν τι γινόταν; «Αυτό είναι μια πικρή ιστορία. Στο ΟΑΚΑ τα τελευταία τουλάχιστον 6 χρόνια, δεν είχαμε ούτε αποδυτήρια, ούτε ντουζιέρες. Αναγκαζόμασταν να πηγαίνουμε να αλλάζουμε στις τουαλέτες!» Δηλαδή αντί για μέρος του αποχετευτικού συστήματος, τα wc γίνονταν αποδυτήρια; «Αυτό ακριβώς. Στο γήπεδο είχαμε συνθήκες με πολύ κρύο το χειμώνα και ανυπόφορη ζέστη το καλοκαίρι. Άσε τις ημέρες με την αποπνικτική υγρασία. Θυμάμαι σε ένα πρωτάθλημα Παμπαίδων (Ιούλιο μήνα) λιποθύμησαν παιδιά και έτσι μόνο πάρθηκε η απόφαση να ανοίξουν τα air condition».
Μα καλά αφού στο ΟΑΚΑ γίνονται διεθνής αγώνες, τι γίνεται με τους αθλητές από το εξωτερικό; «Εκεί τα πράγματα λειτουργούν αλλιώς στο άθλημα. Ειδικά στο Ακρόπολις που διεξάγεται τον Μάρτιο, σχεδόν πάντα μαζί με την Μεγάλη Σαρακοστή. Τότε βρίσκονται και αποδυτήρια και όλα. Προσέχουμε την εικόνα μας προς τα έξω. Φυσικά και εξηγούμε στους ανθρώπους που έρχονται ότι αυτό διαρκεί όσο και οι αγώνες».
Μου ξανάρχονται ένα ένα...
Τα παγάκια από τους δύο freddo espresso που παραγγείλαμε είχαν λιώσει και εγώ επειδή δεν είχα άλλο από το δροσερό ρόφημα, ετοιμαζόμουν να βουτήξω σε ευχάριστες αναμνήσεις. Ρώτησα την Μαρίνα ποιες ήταν οι καλύτερες στιγμές της στο άθλημα, ποιες βάζει στο κάδρο και φυσικά γιατί τοποθετεί αυτές πιο ψηλά από άλλες; «Αρχικά θα σου πω την 6η θέση στο ομαδικό για το Πανευρωπαϊκό τον Ιούνιο του 2022 στην Αττάλεια. Την ξεχωρίζω γιατί ενώ ήμασταν μια δεμένη ομάδα με τον προπονητή μας, είχαμε αρκετή και αχρείαστη ένταση πριν από εκείνους τους αγώνες. Έπειτα το Παγκόσμιο στο Μιλάνο τον Ιούλιο του 2023 που μπήκα στο κυρίως ταμπλό στις "64" καλύτερες, κάτι που είχα καιρό να πετύχω. Γι' αυτή την περίπτωση θα σου πω απλά, πως τα πράγματα πήγαν όπως ήθελε ο Θεός και όχι όπως τα σκεφτόμαστε εμείς. Αισθανόμουν μεν καλά, αλλά η νίκη μου με 15-5 απέναντι στην Αιγύπτια Νάντα Χαφέζ ήταν απίθανη. Έβγαιναν όλα όσα είχα σχεδιάσει. Για κάποιους θεωρήθηκε και έκπληξη».
Πριν όμως από αυτές τις σχετικά πρόσφατες γλυκές στιγμές, είχε και άλλες που την στιγμάτισαν ιδιαίτερα: «Το χρυσό στο Πανελλήνιο του 2017, καθότι ήμουν ουσιαστικά χωρίς προπονητή. Για την ακρίβεια 2 εβδομάδες πριν τους αγώνες δεν είχα κόουτς και με ανέλαβε ο Παναγιώτης Τζινιόλης. Προφανώς η δουλειά του δεν θα μπορούσε να φανεί τόσο άμεσα. Συνεργαστήκαμε εξαιρετικά μαζί έως το 2022 και μετά με το ομαδικό μας ανέλαβε ο Θανάσης Δελενίκας έως τον Μάρτιο του 2024. Μες στην καρδιά μου ωστόσο έχω και μία από τις πρώτες μου διακρίσεις. Την όγδοη θέση στις νεάνιδες το 2008 στο Οντένσε. Επίσης τον Μάρτιο του 2024 είχα την χαρά να κατέβω στο Ακρόπολις μαζί με την αθλήτρια μου την Άννα Γερονίκου, η οποία είναι σπουδαίο ταλέντο και την ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη της».
Συμπεραίνω λοιπόν πως κάποιος που θα ασχοληθεί με την ξιφασκία έχει την δυνατότητα να ζήσει ωραίες στιγμές: «Τα ταξίδια και μόνο θα σου πω, πως είναι ανεπανάληπτες εμπειρίες, όπως και οι αγώνες βέβαια».
Φιλοσοφώντας το άθλημα:
Έχοντας πλουτίσει από σημειώσεις, ήθελα προς το φινάλε να προσθέσω την άποψη της Μαρίνας σχετικά με κάποια δικά μου φιλοσοφικά ερωτήματα πάνω στο άθλημα. Άλλωστε, η 35χρονη προπονήτρια είναι "βιβλιοφάγος", με αγαπημένους της τον Φιόντορ Ντοστογιέφσκι και την Χάρπερ Λι. Ανάμεσα στην λογοτεχνία λοιπόν και την ξιφασκία, σκέφτηκα πως μπορεί να έχει κάποιες καλές τοποθετήσεις, σχετικά με την δημοφιλία του αθλήματος ή την διαιτησία: «Είναι δύσκολο στην Ελλάδα να γίνει πιο δημοφιλές, καθότι ο περισσότερος κόσμος δεν έχει την δυνατότητα να κατανοήσει τι βλέπει. Ακόμα και εμείς καμιά φορά, μπορεί να μπερδευτούμε με έναν πόντο ή μία απόφαση. Χρειάζεται πολλή δουλειά για να μπει στην παιδεία του Έλληνα η ξιφασκία. Παρά ταύτα είναι ένα άθλημα που σαν λαός μας ταιριάζει».
Η διαιτησία εντός και εκτός συνόρων πως σου φαίνεται; «Δεν μπορώ να τα συγκρίνω. Σε ένα Παγκόσμιο ή ένα Ευρωπαικό, θα πάνε οι καλύτεροι από όλο τον κόσμο. Σίγουρα και εκεί ακόμα, υπάρχουν διαιτητές που ξέρουμε πως θα σφυρίξουν λίγο παραπάνω υπέρ κάποιου προπονητή, γι' αυτό και σε τέτοιες περιπτώσεις πρόσεχα περισσότερο. Ήμουν πιο προετοιμασμένη, ώστε να ανάψει το φωτάκι μόνο της αντιπάλου μου και όχι το δικό μου. Στην Ελλάδα έχουμε σε γενικές γραμμές καλή διαιτησία. Χαίρομαι μάλιστα ιδιαίτερα που ένα παιδί από τα "σπλάχνα" της ξιφασκίας, ο Βαγγέλης Μπούκας έχει όλο το μέλλον μπροστά του να κάνει μεγάλη καριέρα στην διαιτησία».
Υπήρξε αντίπαλος που να την θεωρείς απρόβλεπτη; «Ναι! Η Σούγκαρ Κατίνκα Μπατάι η Ουγγαρέζα. Δεν μπορούσα να καταλάβω ποια θα είναι η επόμενη κίνηση της, παρά το γεγονός πως και εμείς κάνουμε scouting. Εξαιρετική αθλήτρια».
Μια τελευταία ερώτηση. Ποιος είναι ο επόμενος μεγάλος σου στόχος ως προπονήτρια; Θες να ζήσεις το «όνειρο» του Φιλοκτήτη όπως στην ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney, Ηρακλής, όπου ευχόταν να βγάλει έναν ήρωα τόσο σπουδαίο, ώστε να μνημονεύουν και τον ίδιο; «Η αλήθεια είναι πως εδώ και χρόνια χαίρομαι πολύ περισσότερο με τις επιτυχίες των αθλητών μου, παρά τις δικές μου. Γενικά είναι υπέροχο που ο εργοδότης μου στο Victoria Fencing Club, με αφήνει να ασχολούμαι μόνο με ξιφασκία. Στόχος μου είναι να ωθήσω τα παιδιά στον δρόμο του αθλητισμού. Ο πρωταθλητισμός αν είναι να έρθει θα έρθει».
Στέλιος Σωπασής
