H Αρμενία «κατάφερε» μέσα σε διάστημα τεσσάρων να γκρεμίσει ότι έκτιζε με μεθοδικότητα και πλάνο για χρόνια.
Το 2021 είχε πετύχει την πρωτιά στον όμιλο της στο Πρωτάθλημα Εθνών, ακολούθησε ένα εντυπωσιακό σερί νικών το 2022 στον προκριματικό όμιλο του Μουντιάλ, όπου εάν δεν είχε κάποια ατυχή αποτελέσματα στα τελευταία στάδια των αναμετρήσεων, ίσως έπαιρνε και την πρόκριση για τα μπαράζ.
Σήμερα τέσσερα χρόνια μετά, ενώ έφερε παίκτες από την διασπορά της (όπως και η Κύπρος προφανώς) δεν πέτυχε το πολυαναμενόμενο limit-up.
Παίκτες όπως ο Νορμπέρτο Μπριάσκο Μπαλεκιάν, που έπαιζε στην Αργεντίνικη Ουρακάν και ο Λούκας Ζελαραγιάν που αγωνιζόταν στο MLS, τώρα δεν είναι καν στις κλήσεις.
Ο μόνος που επιβίωσε από εκείνο τον σχεδιασμό είναι ο Τικνιζιάν του Ολυμπιακού Πειραιώς, τον οποίο οριακά «κέρδισε» η Αρμενία γιατί θα μπορούσε να αγωνιζόταν με την Εθνική Ρωσίας.
Το ίδιο συνέβη και με τον γνωστό μας από την Πάφο, Έντγκαρ Μπαμπαγιάν, τον οποίο βιαστήκαμε να «δικάσουμε» και να κρίνουμε για τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες, ενώ ήταν ένας παίκτης που μεγάλωσε στην Δανία και είχε μία εξαιρετική ποδοσφαιρική παιδεία, πολύ χαρισματικός…. ωστόσο στην Κύπρο δεν του «ταίραιξε» το κλίμα.
Ο Μπαπαγιάν ήταν από τους στυλοβατές εκείνης της ομάδας, με τους Μπαρσεγκιάν και Καραπετιάν στην επίθεση.
Ήταν και η τελευταία χρονιά του τεράστιου, κορυφαίου όλων των εποχών Χένρικ Μικιταριάν με το εθνόσημο, ο οποίος έδωσε πολλές υπερβάσεις, χωρίς να επιτευχθεί ο μεγάλος στόχος μια πρόκρισης.
Συνεπώς, σαν καταληκτικό σχόλιο, Κύπρος και Αρμενία έχουν πλήθος κοινών και στη νοοτροπία και γενικότερα στο ποδόσφαιρο. Γι αυτό άλλωστε συνυπάρχουμε αρμονικά για πολλούς αιώνες.
Μακάρι να μπορέσουμε και οι δύο κάποτε να έχουμε το έξτρα κλίκ και να φτάσουμε στα τελικά Γιούρο. Είμαστε ποδοσφαιρικές χώρες και θα ήταν δίκαιο και για τις δυο.
ΧΑΡΗΣ ΜΙΛΤΙΑΔΟΥΣ
