Παρά τις πρόσφατες επιτυχίες του Άρη ο Αρτσιόμ Ράτζκοφ παραμένει ένας προπονητής που του χρεώνονται περισσότερα απ’ όσα του πιστώνονται.
Η σημαντικότερη κριτική που ασκείται στον Λευκορώσο, ήδη από την πρώτη θητεία του, είναι η μη (έγκαιρη) παρέμβασή του στο παιχνίδι, όταν τα πράγματα δεν κυλούν βάσει πλάνου ή κατ’ ευχή. Μια reactive και όχι μια proactive προσέγγιση.
Η συγκεκριμένη μομφή δεν είναι αβάσιμη, ωστόσο κόντρα στην Ανόρθωση οι φίλοι της «ελαφράς ταξιαρχίας» είδαν τον 41χρονο να βγάζει μια ουσιωδώς διαφορετική εικόνα.
Η αντικατάσταση του τραυματία Σαρφό με τον Φόλια ήταν στο πλαίσιο των προβλεπόμενων, όχι όμως και η αντικατάσταση του Πορτογάλου από τον Βέρτον με την έναρξη του δευτέρου μέρους.
Βλέποντας ότι η ομάδα του έπαιρνε πράγματα από πλάγια, ο Ράτζκοφ έφερε τον Παζέ πίσω από τον Εφαγκέ, μετατόπισε τον Ελ Αλάτσι δεξιά και έπαιξε με το δίδυμο Χαραλάμπους-Νίκολιτς μπροστά από την άμυνα.
Όταν δε η ομάδα του έφτασε στην ισοφάριση, αλλά δυσκολευόταν να βρει το τέρμα της ανατροπής, ο Λευκορώσος έριξε στο παιχνίδι δεύτερο επιθετικό (αναμενόμενο), τον Λέμπι, «αφαιρώντας» τον (αριστερό μπακ) Μάρας και γυρίζοντας σε ρόλο ακραίου αμυντικού τον (εξτρέμ) Βέρτον, προκειμένου να παίξει με 4-4-2.
Μια κίνηση υψηλού ρίσκου που θα μπορούσε να του είχε γυρίσει μπούμερανγκ, αν η Ανόρθωση σε μία κόντρα έπιανε ανοργάνωτη την άμυνα της «ελαφράς ταξιαρχίας» και σημείωνε δεύτερο τέρμα, όπως παρ’ ολίγον να συμβεί στο 82’.
Εν τέλει, στο 90+5’ ο προπονητής του Άρη δικαιώθηκε για τη διαχείρισή του και μένει πλέον να φανεί, αν αυτό θα αποτελέσει μια παρένθεση ή απαρχή μιας νέας κουλτούρας προσέγγισης των αγώνων εκ μέρους του.
