Με εξαίρεση την αναμέτρηση με την Ομόνοια 29Μ, όπου γνώρισε την ήττα με 1-0 πραγματοποιώντας ίσως τη χειρότερη φετινή της εμφάνιση, αλλά και το παιχνίδι με τον Άρη, στο οποίο το καθοριστικό γκολ ήρθε στα τελευταία δευτερόλεπτα, στις υπόλοιπες ήττες της η Ανόρθωση δεν κατάφερε να διεκδικήσει ουσιαστικά κάποιο βαθμολογικό κέρδος. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η διαφορά στο σκορ έφτασε τα δύο ή και περισσότερα τέρματα, με αποτέλεσμα η ομάδα να μη βρεθεί ποτέ πραγματικά κοντά στην αποφυγή της ήττας.
Ο απολογισμός είναι ενδεικτικός: μόλις δύο νίκες και επτά ήττες. Από την πρεμιέρα απέναντι στην ΑΕΛ, όταν έχασε με 2-0 χωρίς να καταφέρει να μπει ουσιαστικά στο παιχνίδι, μέχρι την αναμέτρηση με τον Απόλλωνα, όπου παρά την ισοφάριση δέχθηκε στη συνέχεια δύο γκολ και έχασε γρήγορα κάθε ελπίδα για βαθμολογικό όφελος. Ακολούθησε η ήττα με 3-0 από τη Νέα Σαλαμίνα, ενώ απέναντι στην Πάφο μέσα σε μόλις τρία λεπτά έχασε τον βαθμό που κρατούσε για ένα ολόκληρο ημίχρονο. Με την Ομόνοια, μάλιστα, βρέθηκε πίσω στο σκορ με 2-0 μόλις στο 25ο λεπτό.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της Ανόρθωσης. Δεν είναι μόνο οι βαθμοί που χάνονται, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο έρχονται οι περισσότερες ήττες. Μια ομάδα που δεν καταφέρνει να κερδίσει θα πρέπει τουλάχιστον να βρίσκει τον τρόπο να περιορίζει τις απώλειές της. Είναι ξεκάθαρο πως χρειάζεται βελτίωση, αλλά και αλλαγή νοοτροπίας, ώστε η ομάδα να μπορεί να διεκδικεί κάτι περισσότερο ακόμη και στις κακές της βραδιές.
