Ενενήντα μέρες και 21 παιχνίδια διήρκεσε η θητεία του Αλμπέρτ Σελάδες στην Πάφο.
Το (πρόωρο) διαζύγιο φάνταζε εξ αρχής η πιο πιθανή έκβαση της άκρως ριψοκίνδυνης απόφασης για αντικατάσταση του πλέον επιτυχημένου προπονητή στην ιστορία του συλλόγου μ’ έναν επί 5,5 χρόνια άνεργο τεχνικό, ο οποίος δεν είχε και την παραμικρή γνώση κι εξοικείωση με το κυπριακό ποδόσφαιρο.
Από πλευράς αποτελεσμάτων και εμφανίσεων υπήρχαν και άλλα «παράθυρα» για τη λύση της συνεργασίας με τον Καταλανό, οι ιθύνοντες της Πάφου προφανώς γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους γιατί αυτή η εξέλιξη προέκυψε τη συγκεκριμένη στιγμή.
Το «mea culpa» της διοίκησης των «γαλάζιων» δεν καταδεικνύεται μόνο στην αποδέσμευση του Σελάδες, αλλά (κυρίως) στην πρόσληψη του Ρικάρντο Σα Πίντο. Ο Πορτογάλος ούτε επί μακρόν ανενεργός ήταν, ούτε άγνωστος είναι στην ποδοσφαιρική Κύπρο, ούτε ομοιάζει κατ’ ελάχιστον σε χαρακτήρα με τον προκάτοχό του.
Είναι αυτά εχέγγυα επιτυχίας (του); Προφανώς, όχι. Στην Πάφο όμως αναγνώρισαν, καταφανώς, ότι χρειαζόταν ένα… ηλεκτροσόκ, προκειμένου η σεζόν να μην καταλήξει στα βράχια. Ο νέος προπονητής έχει -σε πρώτη φάση- μπροστά του έξι παιχνίδια (πέντε στα πλέι οφ και ένα στο κύπελλο), προκειμένου να κυνηγήσει έναν στόχο: την έξοδο στην Ευρώπη.
Αυτό είναι το απόλυτο μίνιμουμ για τους «γαλάζιους», οι οποίοι μπορούν να το εξασφαλίσουν είτε μέσω της κατάκτησης του κυπέλλου είτε μέσω του πλασαρίσματος στην πρώτη τριάδα. Και για τα δύο απαιτούνται νίκες επί ομάδων του Top6.
Σε εννέα τέτοια ντέρμπι ο Σελάδες είχε να επιδείξει μόλις μια νίκη, το 2-0 επί του ΑΠΟΕΛ, στην εξ αναβολής αναμέτρηση της 15ης αγωνιστικής. Οι πέντε ισοπαλίες και οι τρεις ήττες του στα υπόλοιπα οκτώ ήταν είτε ο επιτυχαντής είτε ο καταλύτης της απόλυσής του.
