Πλέον μπορεί να το σηκώσει με… ήσυχη συνείδηση.
Μετά το 2-0 επί του ΑΠΟΕΛ το προηγούμενο Σάββατο υπήρχε μόνο μία ομάδα στην κατηγορία που δεν είχε ηττηθεί από την Ομόνοια αυτή τη σεζόν: ο Απόλλωνας. Όχι πλέον.
Με το 3-2 στο «ΑΛΦΑΜΕΓΑ», η ομάδα του Χένινγκ Μπεργκ «έσβησε» και αυτόν τον… αστερίσκο, κατέθεσε και το τελευταίο πειστήριο για το δίκαιο της επικείμενης στέψης της σε πρωταθλήτρια.
Και το έπραξε με τρόπο εμφατικό ανατρέποντας αρχικά το γρήγορο προβάδισμα των «κυανολεύκων» και ανακάμπτοντας ακολούθως μετά την ισοφάρισή τους.
Το έπραξε με τον πλέον «συνήθη ύποπτο» (βλέπε Ράιαν Μαέ), αλλά και τον πλέον… ασυνήθη (βλέπε Σενού Κουλιμπαλί) αποδεικνύοντας ότι αυτήν τη σεζόν ήταν η ομάδα με τη μεγαλύτερη ανθεκτικότητα, αλλά και προσαρμοστικότητα στις πάσης φύσεως αναποδιές.
Μια ομάδα που με άλλον τερματοφύλακα άρχισε τη σεζόν (Φαμπιάνο), με άλλον υποχρεώθηκε να συνεχίσει (Ουζόχο) και με άλλον υποχρεώνεται να την ολοκληρώσει (Κυριακίδης), δίχως ωστόσο να απεμπολεί τη σταθερότητα που τη συνοδεύει από την έναρξη των επίσημων υποχρεώσεών της.
Αυτή η αποτελεσματική απορρόφηση των κραδασμών αποτελεί -πριν και πάνω απ’ όλα- έργο Μπεργκ και πρέπει να πιστωθεί στον Νορβηγό, ο οποίος δημιούργησε ένα σύνολο παντός καιρού.
Η πιο γρήγορη στέψη από καταβολής πλέι οφ δεν προέκυψε, αλλά η Ομόνοια αποδεικνύει και στα πλέι οφ (με τέσσερις συναπτές νίκες) πως είναι η καλύτερη ομάδα.
Απέχει ένα βήμα από την επιβράβευση. Η πρώτη ευκαιρία έρχεται το Σάββατο, στο ΓΣΠ, απέναντι στον Άρη. Η νίκη της δίνει τον τίτλο, δίχως να εξαρτάται από τα αποτελέσματα των διωκτών της.
Στέψη ενώπιον του κόσμου της, τέσσερις αγωνιστικές πριν το φινάλε. Ποιος, αλήθεια, πιστεύει πως οι «πράσινοι» δεν θα τελειώσουν τη δουλειά στις 2 Μαΐου;
