MUNDIAL
Για τους έξωθεν ή ουδέτερους παρατηρητές, για όσους δεν είχαν εκ των έσω πλήρη ενημέρωση για τα τεκταινόμενα, ακόμη και η προ ολίγων ημερών επίτευξη συμφωνίας μεταξύ της διοίκησης της Ομόνοιας και της διεύθυνσης του ΓΣΠ για τα ευρωπαϊκά παιχνίδια της πρωταθλήτριας ήταν μια μεγάλη έκπληξη. Κυρίως στη βάση όσων (διόλου τιμητικών) χαρακτηρισμών είχαν χρησιμοποιηθεί και από τους μεν και τους δε.
Όσοι νόμισαν ή πίστεψαν πως εκείνη η συμφωνία θα αποτελούσε το πρόκριμα για μια αντίστοιχη και για τις εγχώριες διοργανώσεις, έμελλε να διαψευστούν πολύ σύντομα. Τη χθεσινή ανακοίνωση της Ομόνοιας για χρησιμοποίηση του γηπέδου στο Δασάκι ως έδρα για την ερχόμενη σεζόν ακολούθησε η σημερινή ανακοίνωση του ΓΣΠ για το πώς έφτασαν έως εδώ τα πράγματα, και άπαντες συνειδητοποίησαν ότι η συνθηκολόγηση της περασμένης Δευτέρας (5/7) ήταν εξ ίσου ισχυρή με την περίφημη συνθήκη των Σεβρών (1920), η οποία κατά την ιστορική πλέον ρήση ήταν «πιο εύθραυστη και από την πορσελάνη των Σεβρών».
Η... πίπα της ειρήνης έγινε θρύψαλλα, τα μέτωπα «σκλήρυναν» ξανά, οι αιτιάσεις επέστρεψαν στο προσκήνιο -όλα σαν να μην πέρασε μια μέρα. Κατά τα φαινόμενα, συνεπώς, η εν λόγω σύγκρουση δεν είναι μια μάχη εντυπώσεων, αλλά ουσίας -με βαθύτερες προεκτάσεις και αφορμές απ' όσες μέχρι σήμερα έχουν γίνει γνωστές.
Αν και πότε θα γίνουν γνωστές, ουδείς μπορεί να εκτιμήσει με ακρίβεια. Τουναντίον, προβάλλει σίγουρο ότι αυτή η υπόθεση έχει... ψωμί ακόμη.
