Η ζωή πολλές φορές ταυτίζεται με το ποδόσφαιρο. Όλα είναι πιθανά να συμβούν, ακόμη και όταν η ελπίδα έχει χαθεί από προσώπου γης.
Κάτι μπορεί να συμβεί ξαφνικά και να φέρει τα πάνω κάτω. Ακόμη και όταν τα πάντα πάνε στραβά και ανάποδα, οι εκπλήξεις μπορούν να κάνουν την εμφάνισή τους, κυριολεκτικά από το πουθενά.
Κάπως έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί και η φετινή, εντελώς αλλοπρόσαλλη, σεζόν που πραγματοποιεί μέχρι στιγμής η Λάτσιο.
Η περσινή χρονιά των Ρωμαίων ήταν καταστροφική, με την ομάδα να τερματίζει στην 9η θέση του βαθμολογικού πίνακα, να κοιτάζει με κιάλια τις ευρωπαϊκές θέσεις, την ώρα που η διοίκηση του συλλόγου αποφάσισε ουσιαστικά να ξεπουλήσει τα πολυτιμότερα περιουσιακά της στοιχεία.
Από τον περασμένο χειμώνα, η πόρτα του προπονητικού κέντρου της ομάδας άνοιξε και κάποιος απλώς ξέχασε να την κλείσει, με τους Τάτι Καστεγιάνος, Ματέο Γκεντουζί, Μπουαλιέ Ντιά, Μάριο Γκίλα, Αλέσιο Ρομανιόλι και Ιβάν Προβεντέλ να αποχωρούν κατά σειρά, με τους αντικαταστάτες τους να αποδεικνύονται στην καλύτερη ανεπαρκείς και στη χειρότερη... άφαντοι.
Ο Μαουρίτσιο Σάρι, που βρισκόταν στον πάγκο της ομάδας, δεν κρύφτηκε ποτέ πίσω από το δάχτυλό του και δεν δίστασε να πει ανοιχτά ότι άλλα είχε συμφωνήσει με τη διοίκηση και άλλα συνέβαιναν στην πραγματικότητα. Ο έμπειρος Ιταλός τεχνικός περίμενε γενναία ενίσχυση του ρόστερ και, τελικά, αυτό που αντίκρισε ήταν το ακριβώς αντίθετο: ένα ξεγύμνωμα. Έτσι, ο Σάρι έμεινε να πολεμά έναν άνισο πόλεμο με πέτρες και ξύλα, απέναντι σε αντιπάλους που διέθεταν αυτόματα πολυβόλα. Η σεζόν ολοκληρώθηκε και ο Σάρι αποτέλεσε παρελθόν.
Βέβαια, ούτε ο αντικαταστάτης του ήταν κάποιος που θα μπορούσε να εμπνεύσει εμπιστοσύνη. Οι οπαδοί βρίσκονταν στα κάγκελα και ζητούσαν άμεσες αλλαγές, διότι η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο και δεδομένα το όνομα του Τζενάρο Γκατούζο δεν ήταν αρκετό για να ηρεμήσει τα πνεύματα.
Ο Γκατούζο προσγειώθηκε στη Ρώμη έπειτα από μια σειρά αποτυχημένων σεζόν. Από το 2017 μέχρι και σήμερα έχει αναλάβει τις Μίλαν, Νάπολι, Βαλένθια, Μαρσέιγ, Χάιντουκ Σπλιτ και την εθνική Ιταλίας, χωρίς να καταφέρει κάτι πραγματικά αξιοσημείωτο, με εξαίρεση την κατάκτηση του Κυπέλλου Ιταλίας με τους «παρτενοπέι» το 2020.
Μάλιστα, η τελευταία του δουλειά ίσως να ήταν και η πιο αποτυχημένη όλων, με την Ιταλία να χάνει για ακόμη μία φορά, για τρίτη διαδοχική, το τρένο για την τελική φάση του Μουντιάλ, εξοργίζοντας δικαίως το αγανακτισμένο ποδοσφαιρικό κοινό της χώρας.
Μετά από όλα αυτά, φυσιολογικό ήταν ο Γκατούζο να μην αντιμετωπιστεί ως ο ευεργέτης που θα έβγαζε την ταλαιπωρημένη Λάτσιο από το αδιέξοδό της. Να, όμως, που η μοίρα επιφύλασσε περίεργα παιχνίδια στους Ρωμαίους.
Με τον κόσμο να έχει απηυδήσει εντελώς, ξεκίνησε και το μποϊκοτάζ στο γήπεδο, ως ένδειξη διαμαρτυρίας και αντίποινα προς τη διοίκηση, που τα έχει κάνει μούτι. Από τους περίπου 44.000 οπαδούς που γέμιζαν το Ολίμπικο, ο μέσος όρος πλέον έχει κατρακυλήσει κάτω από τους 10.000, με την ομάδα, πέρα από τα δεκάδες προβλήματα που αντιμετωπίζει, να αναγκάζεται να δίνει και τα παιχνίδια της σε μια παγωμένη έδρα.
Και επειδή όλα αυτά δεν ήταν αρκετά, ήρθε και το πρώτο ματς της σεζόν για να ολοκληρωθεί το γλυκό όπως ακριβώς του άξιζε. Εντός έδρας ήττα και αποκλεισμός από την πρώτη φάση του Κυπέλλου από τη Μάντοβα, ομάδα της δεύτερης κατηγορίας, με το καθαρό, μάλιστα, σκορ 2-0. Εκεί ο καθένας μπορεί να φανταστεί τι ακολούθησε. Τα λαϊκά δικαστήρια ήταν πραγματικά το λιγότερο…
Με τον Γκατούζο να έχει βουτήξει με το καλημέρα, όχι απλώς στα βαθιά, αλλά στην άβυσσο ενός αφιλόξενου ωκεανού, ήρθε η απόλυτη ανατροπή, την οποία πιθανότατα ούτε ο ίδιος ο Ιταλός δεν θα περίμενε.
Η Λάτσιο, μετά από εννέα αγωνιστικές στη Serie A, φιγουράρει στην πρώτη θέση της βαθμολογίας, μαζί με την Ίντερ, μετρώντας οκτώ νίκες και μόλις μία ισοπαλία, στο ντέρμπι με τη Μίλαν (2-2). Ένα ξέφρενο σερί που δεν λέει να σταματήσει. Κορυφαία στιγμή αυτής της διαδρομής αποτελεί, αναμφίβολα, η ξεγυρισμένη τριάρα που κέρασαν οι Λατσιάλι στη Γιουβέντους μέσα στο Τορίνο (0-3), ενώ στο τελευταίο τους παιχνίδι, στην έδρα της Σασουόλο, τη διέλυσαν με 6-2, παρότι έχασαν και δύο εκτελέσεις πέναλτι.
Και το ερώτημα είναι ένα. Ποιος είναι ο MVP της Λάτσιο σε αυτό το θαύμα που πραγματοποιεί μέχρι στιγμής; Περιέργως, δεν είναι κάποιος επιθετικός, αλλά ούτε και κάποιο χαφ. Ο απόλυτος MVP, με εξαίρεση προφανώς τον αρχιτέκτονα Γκατούζο, είναι ένα δικό μας παιδί, ο Χρήστος Μανδάς.
Ο Έλληνας διεθνής τερματοφύλακας πραγματοποιεί τη μία σπουδαία εμφάνιση μετά την άλλη και έχει γίνει ο φάρος της Λάτσιο, οδηγώντας την με ασφάλεια έξω από το σκοτάδι και στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα.
Τα επτά γκολ που έχει δεχθεί μέχρι στιγμής είναι τα λιγότερα σε ολόκληρο το πρωτάθλημα, ενώ τους 25 βαθμούς που έχει συλλέξει σε εννέα αναμετρήσεις δεν τους είχε φτάσει ούτε στις δύο και μοναδικές φορές που κατέκτησε την κορυφή του ιταλικού ποδοσφαίρου, το 1974 και το 2000.
Ο Μανδάς ήταν στο γκρουπ των αποχωρήσεων του περασμένου Ιανουαρίου, με τον 25χρονο να αποκτάται με τη μορφή δανεισμού από την Μπόρνμουθ, με την οποία, ωστόσο, δεν κατέγραψε καμία συμμετοχή. Βέβαια, όπως και ο ίδιος δήλωσε, η εμπειρία αυτή τον σκληραγώγησε και τον βοήθησε να γίνει ο Μανδάς που είναι σήμερα.
Όσον αφορά το μυστικό της επιτυχίας, βέβαια, ο ίδιος ήταν ξεκάθαρος και του έδωσε ονοματεπώνυμο: Τζενάρο Γκατούζο. Ο Ιταλός βρίσκεται δίπλα στους ποδοσφαιριστές του και τους δίνει την απαραίτητη ώθηση που χρειάζονται, όχι μόνο μέσα στον αγωνιστικό χώρο, αλλά και έξω από αυτόν, στην καθημερινότητά τους.
Το τρομερό με τη Λάτσιο είναι ότι δείχνει να μην ξεφουσκώνει. Δεν μοιάζει με πυροτέχνημα, αλλά με μια καλοκουρδισμένη μηχανή, η οποία όσο περνάει ο καιρός λειτουργεί όλο και πιο αρμονικά και αποδοτικά. Αποτέλεσμα; Τη δεδομένη στιγμή αποτελεί τον πιο επικίνδυνο αντίπαλο της Ίντερ για το Scudetto, την ώρα που οι «νερατζούρι» ήλπιζαν σε έναν ακόμη εγχώριο περίπατο.
Οι Μανδάς και Γκατούζο φαίνεται πως έχουν εντελώς διαφορετική άποψη.
