Τρίτη και φαρμακερή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Μετά από δύο νίκες η ΑΕΚ υπέπεσε στο πρώτο στραβοπάτημα της στο τρέχον πρωτάθλημα ηττώμενη με 1-0 από την Πάφο στην Αρένα.
Μαζί με το απόλυτο χάθηκε και η πρωτοπορία στη βαθμολογία, συνάμα κι ένα μεγάλο κομμάτι της ευφορίας και αισιοδοξίας που επικρατούσε μετά τις επικρατήσεις κόντρα σε ΑΠΟΕΛ (3-1) και Νέα Σαλαμίνα (4-1).
Ήταν δεδομένο πως οι Λαρνακείς δεν θα πορεύονταν έως το τέλος της σεζόν μόνο με νίκες. Εξ ίσου προφανές ήταν πως σε κάποιο παιχνίδι θα έμεναν και με άδεια χέρια.
Αυτά είναι φυσιολογικά για κάθε ομάδα, πόσο μάλλον για μια που έφερε προπονητή τέσσερις ημέρες πριν την πρεμιέρα της στο πρωτάθλημα.
Αν κάτι (οφείλει να) προβληματίζει επί του παρόντος, είναι πως το αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής ουσιαστικά είχε… προαναγγελθεί από τους ίδιους τους «κιτρινοπράσινους».
Όχι λεκτικά, εννοείται, αλλά αμιγώς αγωνιστικά. Τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη αγωνιστική η ΑΕΚ δεν ήταν εμφατικά ή πειστικά καλύτερη. Ήταν απλώς ασύγκριτα πιο αποτελεσματική από τους αντιπάλους της.
Στο ποδόσφαιρο, ωστόσο, η υψηλή αποτελεσματικότητα δεν έχει διάρκεια και κάνει τη διαφορά, μόνον στον βαθμό που εδράζεται σε μια διαρκή βελτίωση της απόδοσης.
Τέτοια βελτίωση η ομάδα του Ρουμπέν Σεγές δεν την έχει δείξει σε αυτές τις τρεις αγωνιστικές, εξ ου και η απώλεια της αποτελεσματικότητας συνοδεύτηκε από την απώλεια βαθμών. Ήταν αναμενόμενο; Απόλυτα.
Ήταν αναπόφευκτο; Μόνον με στασιμότητα στην εξέλιξη του παιχνιδιού της ομάδας. Αυτή ακριβώς έχει προκύψει. Και πάνω σε αυτήν πρέπει να γίνει δουλειά.
