Το τελευταίο βράδυ του καλοκαιριού δεν ήταν ένα από τα πολλά για την Ομόνοια. Ασυνήθιστο με τα «συννεφάκια» των σκέψεων των ποδοσφαιριστών να ποικίλουν.
Συμφωνούμε με τον Γιάννη Οκκά ότι η Ομόνοια έχει δύο ενδεκάδες, ωστόσο οι δύο ενδεκάδες μπορούν να κάνουν τη «δουλειά» όταν το κίνητρο είναι υψηλό, οι παίκτες που αγωνίστηκαν ως διαφοροποιήσεις έχουν κάτι να αποδείξουν αλλά και καθαρό μυαλό, το οποίο να σου επιτρέπει να κλειδώσεις τον στόχο.
Δεν γράφω ότι οι παίκτες που ήρθαν από το rotation δεν ήθελαν να μπούνε δυναμικά στη νέα σεζόν και να συνδεθούν θετικά από κόσμο και τεχνική ηγεσία, όμως η Ομόνοια είναι τόσο υγιώς φτιαγμένη ομάδα, με τις επιλογές να γίνονται με ξεκάθαρο αίσθημα δικαιοσύνης από τον Μπεργκ που θα δυσκολευτούμε να στοιχειοθετήσουμε ότι οι παίκτες «καίγονται» να ανταγωνιστούν ο ένας τον άλλο.
Το κίνητρο σαφώς πιο χαμηλό, καθώς άδειασε πνευματικά η ομάδα μετά τα τέσσερα γκολ και την σπουδαία εμφάνιση επί της Σιντ Τρούιντεν. Ο κόσμος ήταν πανευτυχής και όχι άδικα στην εξέδρα. Οι παίκτες το ίδιο. Δεν υπήρχε η «φλόγα» για να οδηγήσει στο κάτι παραπάνω που όπως αποδείχθηκε απέναντι στην μαεστρικά οργανωμένη στην άμυνα Ομόνοια Αραδίππου χρειαζόταν. Ο Γιάννης Οκκάς χρησιμοποίησε άψογα του ρόστερ του και πήρε από αυτό το μέγιστο.
Ο Μπεργκ πολύ σωστά εντόπισε την «παραφωνία» απόψε.
Όσοι βρέθηκαν στη γραμμή κρούσης της ομάδας, ακραίοι και φορ, είχαν πολύ κακές εκτελέσεις. Δεν υπήρχε ένταση και πάθος στις προσπάθειες αυτές. Αν ήταν νερό απόψε η Ομόνοια δεν θα ήταν ορμητικό ποτάμι, οπως την προηγούμενη Πέμπτη αλλά ένα ποτήρι νερό χλιαρό και άοσμο.
